We staan al op heel wat plekken tijdens onze camperreizen. Aan het strand, in een bos, op
een berg. Soms met uitzicht op zee, soms tussen de bomen, en heel soms op een drukke
parkeerplaats omdat er even niets beters is. Maar er is één plek in Noorwegen die me
bijblijft. Niet omdat het de mooiste plek op papier is, maar omdat alles daar klopt.

We staan aan een fjord. Geen bekende, toeristische plek, maar gewoon een open stukje
gras met een smal kiezelstrandje. De zon zakt langzaam achter de bergen, en het water ligt
spiegelglad voor ons. Het enige wat we horen is een meeuw in de verte en het zachte
klotsen van de golven tegen de stenen. Geen verkeer, geen buren, geen verplichtingen.
Alleen wij, de camper en die belachelijk mooie stilte.

’s Nachts hoor ik af en toe een vogel. Verder niks. Als ik wakker word, hangt er mist
boven het water. De bergen steken er mysterieus bovenuit, alsof ze zweven. Ik blijf nog even
liggen, hoor hoe Jaap de ketel op het gas zet. Dat geluid alleen al is genoeg om op te staan.

We zitten buiten, in onze kampeerstoelen met een dekentje om. De ochtend is fris, het gras
nog vochtig. Jaap zet de ketel op het gas, en terwijl de damp uit de tuit komt, vult de geur
van versgemalen koffie langzaam de camper. We schenken met de hand op, rustig, zonder
haast. Filter, gieten, wachten. Het is een ritueel dat de dag vertraagt. Precies zoals we het
willen. Precies zoals het hier past.

We zeggen niet veel. Dat hoeft ook niet. Soms zijn er van die momenten dat alles gewoon
klopt. Zonder poespas. We denken even niet aan thuis, of aan werk, of aan de to-do-lijst die
altijd ergens in je hoofd zit. We zijn gewoon hier, onderweg, in Noorwegen, midden in de
natuur.

We blijven hier uiteindelijk maar één nacht. Maar deze plek nestelt zich ergens diep in m’n
hoofd. Misschien omdat we hier zelf ook even stilvallen. In de goede zin van het woord.

Soms denk ik: dát is waar het om draait. Niet hoe ver je reist, of hoeveel plekken je afvinkt.
Maar die ene plek, op dat ene moment, waar je gewoon even bent. De mooiste plek waar
we ooit staan. Iets wat je niet van tevoren kunt plannen.