Tijdens onze groepsreis met de camper naar Spanje zien we een solo-reiziger groeien in vertrouwen. Samen reizen betekent onderweg nooit alleen staan.
Het is lang geleden dat ik een blog geschreven heb. Niet omdat we stil stonden, integendeel. We reisden door, ontmoetten mensen en maakten herinneringen. Maar soms zit een verhaal nog even in je hoofd voordat het op papier komt.
Waar het eerst vooral de onverwachte ontmoetingen met lokale mensen waren, zijn het nu vaak onze reisgenoten die het verschil maken tijdens de reizen. Momenten die je niet kunt regisseren. Elke reis is anders.
Deze keer mogen we meereizen en kijken door de ogen van een solo-reisgenoot die voor het eerst met haar camper naar Spanje gaat rijden. Ze vind het spannend om alleen te gaan rijden. Hoe zou de groep zijn? Kan ik wel dat hele stuk alleen rijden? Wat als er iets gebeurt onderweg?
Vragen waarop je van tevoren geen vaste antwoorden kunt geven. Je kunt alleen geruststellen en samen op weg gaan.
Gaandeweg zien we haar groeien. Waar ze eerst twijfelde, zagen we haar onderweg steeds zekerder worden.
“Wil je een foto van me maken? Dat ik hier bij het startpunt aan de Costa Brava sta?”
Even later klinkt het: Yes, I did it!
Een vrolijke foto wordt gemaakt en het trotse gevoel delen we met elkaar. De groep leeft mee.
Onderweg gebeuren er altijd dingen. Situaties die je van tevoren wel kunt bedenken, maar waarvan je pas ter plekke merkt hoe je ze samen oplost. Het mooie is dat we elkaar daarin steeds weer weten te vinden.
Zo raakt onderweg een fietssleutel kwijt en houdt ergens een accu ermee op. De fiets wordt vakkundig gemaakt door een enthousiaste medewerker van de camping en bij een plaatselijke garage wordt zonder aarzelen tijd vrijgemaakt om een nieuwe accu te plaatsen. Van alle kanten komt hulp.
Juist zulke momenten maken dat we als groep hechter worden tijdens een camperreis door Spanje. Je merkt steeds weer: samen reizen betekent dat je er niet alleen voor staat.
Misschien wordt het tijd om die verhalen weer wat vaker op te schrijven.
